برچسب: ادبیات گیلکی

«نامه» عنوان داستانی است گیلکی از امین حسن‌پور که در روساخت به بررسی معضلات چاپ و نشر می پردازد و با زیرساخت حجیم و چند بعدی خود، تعاریف معمول و مسبوق داستان بلند و کوتاه را دچار چالش می‌کند.
تک‌گویی کنایه آمیز و ناگزیر «نامه» فضای اجرایی محتوا را مستعد مفهومی می‌کند که «نامه» برای تبیین آن مفهوم نگاشته شده است.
گیرندهٔ نامه حضور موثر و مستقلی ندارد تا نامه به اعتبار او، انتظار پاسخی را داشته باشد. او موجودی بی‌نام است و بی‌نامی او نوعی نیستی است. چرا که پیوند نام با موجودیت بشر چنان تنگاتنگ و گریزناپذیر است که گویی هیچ پدیده‌ای در دنیای واقعی، بدون نام امکان حضور ندارد! نام، عرصه‌ای است که در آن، کنش‌های بشر تجلی می‌یابد و هویت و جایگاهش به ظهور می‌رسد. اهمیت نام به حدی است که در گذشته، تصور می‌کردند با نام‌پوشی از تسخیر دشمن در امان می‌مانند، چرا که نام خود را به نوعی با هویت خویش یکی دانسته، افشایش را برابر با آگاهی رقبا بر ویژگی‌های شخصیتی و نقاط ضعف‌ و قوت‌شان تلقی می‌کردند.

»» این داستان را از اینجا بشنوید.
»» نسخهٔ اصلی به زبان گیلکی را در اینجا بخوانید.
»»‌ از وبلاگ ورگ و پروژه‌های گیلکی حمایت مالی کنید.

مترجم: ن. ن. ر

آقای بررس عزیز! سلام. باید ببخشید اگر شما را اینطور خطاب می‌کنم. اما چون هر چه نامه‌تان را زیر و رو کردم، اسمی از شما پیدا نکردم، گفتم بهتر است از همان عنوانی استفاده کنم که خودتان استفاده کردید. این را هم باید ببخشید که گیلکی می‌نویسم. البته اینکه می‌دانم شما می‌توانید گیلکی بخوانید من را وا می‌دارد تا گیلکی بنویسم. اینطوری می‌خواهم خوشحالی‌ام را از اینکه شما گیلکی می‌خوانید، نشان بدهم. باور کنید جدی می‌گویم. وقتی نامه را خواندم اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که شما می‌توانید گیلکی بخوانید. آن هم قصه!