ورگ

گيلکؤن ٚ أدبیات ؤ فرهنگ ؤ غىره (۲۰۰۵ تايسه)

دۊخان مرأ

أفتؤ

دۊخان مرأ، دۊخان
اي جۊر دۊخان مرأ-
کي تي صدا
به کۊ بينيشته افٚتابˇ
أرسؤن-ه وأگردانه
جي دؤب دکفته ادمانˇ راهي-ىأ
ألأن کي خئلي وخته خؤفتدي
دپرکانه
اۊ جۊر کي گؤرخانه تأنه
زيمين-أ خۊ نيهئبˇ جا بپرکانه
اۊ جۊر صدا مرأ دۊخان
بدأ
تي نازنين صدا جا اسمان واوه
گۊلانˇ ره هميشه افٚتاب ببه.

تي خؤب دۊخاندنˇ ره من بمرد
أگر ديپيچه تي صدا کۊ-ىه
تۊمامˇ جنگلان ؤ دشت ؤ درره-ىه
جي هر طرف گۊلˇ الاله رؤخ کۊنه
خۊ سؤرخˇ غۊمچه أمرأ جنگل-ه
-أ کؤهنه داغ بيدئه-
اي پارچه خۊن کۊنه؛

جي چشمˇ مردۊمان بکفته اشنا!
ألأن بهار اۊجۊر بهارˇ گۊل به گۊل
نيه
ألأن دئه افٚتاب
اۊجۊر زمينه فنتاوه
خۊسفره سر دئه اسمان
اۊجۊر ستاره دينچينه
شبانٚرۊز هوا هميشه أبريه
نأ گرىه‌ىه، نأ خنده‌ىه
نأ گرىه‌ىه، نأ خنده‌ىه

دی ۱۳۵۱ – لۊلمؤن
محمد فارسي

یک پاسخ

  1. ديمه‌مج

    أ شعر-ه خۊش دأرمه. خؤرم شعره. أ فصٚل گه به، مره یأد دکفه. اباذر غلامی قؤلي: ما بۊشؤ، سال بامؤ، بهار نامؤ!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *